Ey yönetici adayı! Birinci vazifen…

Yönetici olmak iyidir, hoştur. Hele hele tepeden inme değil de dişinizi tırnağınıza takarak bu ünvanı aldıysanız hem başarılı olmanın (ya da öyle görülmenin demeliyim çünkü “başarı” bence göreceli bir kavramdır) haklı gururunu, hem de bir sürü angarya işten kurtulmanın sevincini yaşarsınız. Gelirinizin bir kaç tık artması da mutluluk vericidir.

Siz böylesine bir zafer sarhoşluğu içindeyken, size bağlı çalışacak bir takım zavallılar içinse kabus başlamak üzeredir!  Zavallılar diyorum çünkü bir çalışanın başına gelebilecek en korkunç şey tecrübesiz bir yöneticidir!

İstifa ettikten sonra değişime direnen ruh halleri...

Bugün işten ayrılışımın onuncu gününü kutluyorum J Hala alışabilmiş değilim. Bazen sabah, panik içinde uyanıp saate bakıyorum, hafta içi mi hafta sonu mu anlamaya çalışıyorum. Sonra, artık bunun benim için bir önemi olmadığını hatırlayıp, huzur içinde uyumaya devam ediyorum.

Dün,  işe giderken ne giyeceğimi düşünürken yakaladım kendimi!
Yıllık izindeymişim gibi, her gün akşam saatlerinde, bugün de bitti, diye bir huzursuzluk kaplıyor içimi. Pazarları rahat değilim hala, ertesi gün iş olmadığına kendimi inandırmakta güçlük çekiyorum.

Merhaba Ben Kapitalizm! - Alıntıdır

Küçük kızlarınızı Barbie Bebeklerle büyüttüm, bugün sizden estetik operasyon için para istiyorlar diye neden şaşırıyorsunuz!

Çıkarlarım uğruna kocaman bir moda endüstrisi yarattım!

İstediğimi de elde ettim, 17 yaşındaki kızların çoğu dış görünüşlerinden rahatsız.

Ben Kapitalizmim! Bir kadının bir moda dergisini 15 dakika karıştırması kendi vücudunu beğenmemesine yetiyor!